Zou ze getrouwd zijn?

Het meisje van de Keuringsdienst van waarde is a post from My life in the bush of ghosts.

Negatief geformuleerde verwijten zijn verlangens is a post from My life in the bush of ghosts.

Dus staan de jonge ouders er alleen voor. En dan zou je zeggen dat men steun bij elkaar zoekt. Antwoorden. Maar niets daarvan. Ook de jonge gezinnen zijn zo druk met geld verdienen, dat er voor verdieping helemaal geen ruimte meer is. Er moet immers een nieuwe auto voor het nieuwe huis met nieuwe meubels en nieuwe kinderen. Er moet geconsumeerd worden en behoorlijk.

Gelukkig is daar het internet. Op papier een geweldig plan; heel de wereld aan elkaar geknoopt. In de praktijk kunnen velen ook hier niet mee omgaan en gebruiken het als surrogaat voor het echte leven. En ook hier speelt de commercie handig op in. Jongetjes tussen de 12 en 20 die gewoon helemaal niet meer buiten komen. Huisvrouwen die Farmville omarmen en mannen die er andere geneugten vinden.

We weten niet meer hoe we met de realiteit om moeten gaan. Voor ouderen nog niet zo’n groot probleem, maar voor jongeren moeilijk overbrugbaar. We lezen de excessen dagelijks in de krant. Jongeren die elkaar mishandelen, oude van dagen, vervoerend personeel, elkaar verkrachten, bedreigen, kapot steken en dood schieten. En de Farmville moeders en porno vaders staan vooraan bij de stille tocht. Dat het allemaal zo afschuwelijk is en de schuld van de regering en strengere straffen en het weer… Zelfs God krijgt nu de schuld, als we zelf maar geen verantwoording hoeven te dragen.

Het probleem begint bij de eerste kinderen. De vrouw moet veel alleen doen, de man drinkt biertjes en kijkt porno. Vrouw gaat eten uit frustratie, man kijkt meer porno. Vrouw kan het niet meer bolwerken en begint uit frustratie een forum. Ze kopen een tweede en derde computer, junkfood, PS2, Xbox en alle andere zaken die ons langs elkaar kunnen laten leven. De kinderen passen niet goed in dit beeld en laveren door de waanzin. Aan hun lot overgelaten beginnen ze de dag met een zak chips en het zoveelste spelletje dat verder van de realiteit af staat dan ooit. Hen kan ik niks kwalijk nemen eigenlijk.

En we weten het best wel, maar kiezen ervoor om massaal onze kop in het zand te steken. Het journaal raakt ons allang niet meer en we zijn zo gewend geraakt aan een surplus aan aandacht en stimuli, dat we verslaafd zijn geraakt. Maar lieve mensen, je kind verwaarlozen of vetmesten is gewoon kindermishandeling. De blauwe plekken wellicht onzichtbaar, maar o zo aanwezig. Je armoede niet omhelzen maar doorgeven, zou strafbaar moeten zijn. Omhels het niet en je komt geen klap verder, leert niets. Egoïsme kan gewoon niet lonen, per definitie niet.

Waarom willen we in gezelschap zo graag alleen zijn? Zijn we zo ongemakkelijk geworden met de ongemakkelijke momenten in het leven? Wat is er mooier dan spontaan een praatje maken met je buurman of –vrouw in de trein? Echt, datingsites zouden verlaten plaatsen zijn. We zouden ons leven weer verrijken en een deel terugvinden wat de baby boomers zo zorgvuldig vermoord hebben.

De oplossing? Maak weer contact met elkaar. Begin met je geliefden. Doe eens gek zoals in de sneeuwballenreclame. Kijk nog een keer naar Nottinghill. Lees een boek van Marquez. Ga buiten spelen, met elkaar, met de hond. Vertel je kinderen een mooi verhaal over vroeger, over de kindjes in Afrika, maar maak contact.
Het zal onwennig aanvoelen in het begin, maar de beloning laat niet lang op zich wachten en zal alleen maar groter worden. Het CDA krijgt de hoeksteen van de samenleving terug en wij elkaar, onze kinderen, ouders, buren en tolerantie. Laten we massaal aan de partnerruil gaan. Niet willekeurig natuurlijk, met beleid. Want wat is er nou mooier en verdraagzamer dan een verliefd iemand? Wie wil er aan de ontbijttafel nou niet een zingende moeder of vader, omdat ze simpelweg gelukkig zijn? Veel van die samengestelde gezinnen zijn de gelukkigste ter wereld. En het is ook een oplossing voor de wegkwijnende woningmarkt; er zijn immers meer en grotere huizen nodig. Durf uit elkaar te gaan, de impuls die je leven krijgt is overweldigend, maar prachtig.

Dus, wat doen we volgende keer als er sneeuw ligt?

O, en geef eens wat meer weg. Maar dan echt altruïstisch, dus echt zonder er wat voor terug te verwachten. Vaak voel ik me meer verbonden met de dakloze op straat, dan met de consumerende burger er omheen.

Let’s get lost is a post from My life in the bush of ghosts.

En vanmorgen mocht ik naar mijn nieuwe beste vriendin de mondhygiëniste. Het bloed spatte alle kanten op, maar linksonder is het nu helemaal oké.

En daar zit je dan weer –ditmaal met niet een dikke kaak, maar zo voelt het wel- te midden van de net niet Milfs en de oorterroristen. Ook in de herfstvakantie blijkt Joepie (zo heet de tent) erg populair. Ik heb het idee dat het publiek iets chiquer is dan de vorige keer, maar dat kan ook aan mijn aan de kaak opbloeiende pijn liggen. En nu ik nog een keer kijk, valt het vooral op dat het stukken drukker en rommeliger is.  Meer opa’s en oma’s ook, maar ik weet niet of daar een verband ligt.

Laat ik me vandaag eens richten op de partijtjes.

Vroeger waren 90% van de partijtjes bij iemand thuis. Als je geluk had, was er iets van een speurtocht georganiseerd, maar meestal werd je gewoon aan je lot overgelaten en was het enige verschil met een normale woensdagmiddag eigenlijk alleen de taart. Maar klagen kwam niet in je op, je wist niet beter. De 10% die buiten de deur werd gevierd, die waren bijzonder. Bowlen, naar de film of zwemmen, waren toch wel spannende uitjes. Voor mij zeker; ik groeide op in een bijstandsgezin en kwam het dorp nooit uit. Later veranderde dat allemaal toen het enige voortgezet onderwijs geschikt voor mijn intellect, 20 Kilometer van me vandaan bleek. Die deed ik op de fiets, in weer en wind, ongeacht het seizoen. Tegenwoordig gebruik ik dat als argument bij mijn dochters. Dat we om 4 uur opstonden en dan 5 uur naar school moesten lopen, aangevallen werden door honden, altijd wind tegen, dat soort dingen. Niet dat het werkt, maar voor mij lucht het op. Het verzacht.

Tegenwoordig zijn 90% van de feestjes buiten de deur. Dus ook hier. En zo komt het er hier een hoop tafels staan met wel 20 bekers er op, maar dat er maar twee mensen zitten. Alle kids zijn dan elders herrie aan het maken en de overgebleven volwassenen hebben het nakijken. Als het vrouwen zijn, dan wordt er volop gekletst, zijn het mannen, dan lezen ze boekjes. Zijn het echtelieden, dan is er een heel andere vorm van groepsdynamica. Van die mensen die elkaar al minstens 10 jaar niets meer te melden hebben en die zitten dan samen aan een tafeltje… Haha, eigen schuld! Maar dat is niet de ergste categorie… Wat nog triester is, zijn de mensen die alleen nog maar met elkaar kunnen praten via anderen. Zijn ze alleen, dan is het stil, komt er een derde bij, dan wordt die gebruikt als een soort intermediair. Die mensen zijn echt vreselijk.

Wij hebben het nog een tijdje geprobeerd met “verantwoord buiten de deur”. Dat we dan een Pinata hadden gemaakt en heel verantwoord in het park zaten te doen. Met tomaatjes, wortels en komkommer zeg maar ipv snoep. Later is dat helemaal goed gekomen met bioscoopbezoekjes, zwempartijtjes en bowlen. Ook met gewoon snoep.

O ja, de hel.
Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken. Ik heb foto’s. En dan is er aan de linkerkant, buiten beeld, nog eens zo’n heel klimgeval en tafeltjes.

De hel revisited is a post from My life in the bush of ghosts.

Maar waarom dan vrouwelijk? Geen idee. Je ziet wel beginselen terug bij mannen, maar dat reikt zelden verder dan jaloezie en stopt altijd tijdig. Vrouwen zijn hierin veel geraffineerder. Wat eerst echt een compliment lijkt, blijkt al snel een verschrikkelijke vorm van jaloezie, altijd op vrouwen gericht. Hieruit kunnen we opmaken dat vrouwen voor een groot deel van hun leven bezig zijn met andere vrouwen en niet met mannen. Heel het mode en opmaak gebeuren is ook naar vrouwen gericht en de kift dus ook.
Vrouwen lijken niet te weten dat elke man op deze planeet dit wel doorziet. Heel veel dingen gaan aan ons voorbij, maar mode, make-up en de kift zijn zo overduidelijk uitgevonden om elkaar in de weg te zitten, dat wij er niet meer intrappen. We zullen netjes knikken en “huhuh” zeggen, wellicht zelfs kleine dingen beamen, maar jullie houden ons geen moment voor de gek hoor.

En in tijden van crisis draait de economie voor een substantieel deel op de kift, make-up en mode. Ga vooral jullie gang dus. Vraagje nog voor de dames: Wat staat er dichterbij de aarde, de zon of de maan?

De kift is a post from My life in the bush of ghosts.

Legbatterij: 18 kippen per m², en dat is alles. Voor de rest geen kwaliteit van leven

Scharrel: 9 kippen per m², een deel van de vloer is geen rooster, strooisel op de vloer, legnesten, zitstokken, maar helaas ook snavelkappen.

Vrije uitloop: Hetzelfde als boven, maar dan mogen ze heel de dag naar buiten

Biologisch: Hetzelfde als boven, maar dan alles nog een beetje meer en alleen biologisch voer. Snavelkappen verboden natuurlijk.

En wat scheelt het in prijs? Per ei:

Legbatterij: 10 cent

Scharrel: 15 cent

Vrije uitloop: 20 cent

Biologisch: 30 cent

Hoeveel eieren eet u per maand? Per persoon een stuk of 10? Dat scheelt dan 2 euro tussen legbatterij en biologisch. Dat kan iedereen missen toch?

Voor u weer eieren koopt is a post from My life in the bush of ghosts.

Koken met papa is a post from My life in the bush of ghosts.

Nee, dan het CDA,
met hun belachelijk referendum. Youp zei het mooi: “Kijkend naar het CDA-congres heb ik het gevoel dat Koot & Bie zich telkens razendsnel verkleden. Smullen!”

Half agrarisch Nederland heeft opeens een mening en ze zijn niet bang die te ventileren. Dat alles terwijl er maar één uitkomst denkbaar en wenselijk is. Democratie my ass.

Lachende derde is Geert Wilders.
Maar zijn partij barst nu alweer van de LPF praktijken.

Wat schieten we ermee op?
Als er iets is wat men had mogen verwachten van de VVD, dan was het bezuinigen. Wat ze nu voorstellen zijn geen hervormingen, maar met een kaasschaaf her en der wat weghalen. Eeuwig zonde, gemiste kans.

Het CDA had voor een menselijk karakter kunnen zorgen, maar dat verkwanselen ze door samen te gaan werken met een partij die mensen op basis van religie gewoon uitsluit. Na de Moslims de Christenen?

Geert had kunnen scoren met een harder beleid inzake criminaliteit en een hardere aanpak van de instroom van mensen. Wat hij heeft gedaan overtreft de ideeën van Cohen (lang geleden) geenszins. Maar ik ben hem uitermate dankbaar voor de 500 man dierenpolitie. Het moet maar eens ophouden met die te hard vliegende vogels en de criminaliteit onder buidelratten.
Sorry, is flauw. Ik ben er echt blij mee.

En links?
Doodstil ligt men in een hoekje dood te bloeden. De journalisten van radio 1 worden irritanter in hun stijl (luister altijd naar Radio 1, maar die interviews zijn echt uitermate slecht, al jaren) en Nederland gaat steeds meer op België lijken. We houden uitverkoop. Babyboomers hebben hun idealen reeds lang geleden in de uitverkoop gedaan. De hippies van toen plegen roofbouw op het land van hun kinderen. Aasgieren zijn het geworden. Vieze vadsige mensen die het pluche nooit meer vrijgeven. Mensen die zijn geworden wat ze nooit wilden zijn en er in uitblinken.

Ergo:
Ik ben er van overtuigd dat het geen klap uitmaakt of rechts of links regeert. Belangrijker is dat het mensen zijn die kritisch naar zichzelf durven blijven kijken. Mensen die politiek bedrijven vanuit de overtuiging iets te willen doen voor ons land. Niet vanuit machtsgeilheid, zelfbevlekking, gebrek aan talent of egocentrisme. Nee, vanuit het hart.

Van de mensen die er nu in de kamer zitten, kunnen we alles met een piemel naar huis sturen. Laat ze plaats maken voor vrouwen en kinderen. Alleen zij kunnen recht doen aan ons land.

En daar dan 150 van. Wat maakt het uit van welke partij ze zijn?

Regeren is a post from My life in the bush of ghosts.

Moet natuurlijk twee keer per dag en met mondwater, tandenstokers, flosdraad, nijptang, reciperozaag en workmate, maar daar ben ik te lui voor.

Goed, tandarts ziek, vervanger zegt: “Hey, doe eens naar de mondhygiënist gaan”.

Ik gaan met in gedachte complimenten ontvangend en alleen ff wat tandsteen weghalen. De kleine (maar heel erg lieve en aantrekkelijke) Indonesische vrouw zei anders.

“Is helemaal fout, mag drie zijn, maar is 6 en soms zelfs 7” En bij 11 verlies je al je tanden vertelde ze me en zei ook de folder.

Alles was ontstoken, alles was teveel 6 en 7, alles zat te los of te vast en of ik überhaupt wel poetste.

Ik waande mezelf in een andere wereld, maar langzaam kwam de hare binnendruppelen en nu hebben we vier dates met verdoving afgesproken. Die verdoving kan ik inkomen, want de inventarisatie van net deed al veel pijn.

Dus lieve mensen…. Ga nooit naar de mondhygiënist.

Mondhygiëne is a post from My life in the bush of ghosts.

Een, voor mij, nieuw fenomeen is echter de tafelschikking.Natuurlijk probeer t iedereen het zo uit te kienen dat als je in de achtbaangaat, je allemaal tegelijk gaat. Dat levert vaak hilarische taferelen op enverbaasde gezichten als het na lang rekenen dan toch niet blijkt te kloppen.Maar met onze moslima’s komt daar een compleet nieuwe dimensie bij; zij mogenniet naast een vreemde man zitten. Als ze met hun eigen man zijn en hun gezineen even aantal is, dan gaat alles goed. Vaak is dat niet het geval en danbegint het gezeur (hier zou je een sorry verwachten, maar die komt niet).

Alles en iedereen moet zich aanpassen, opdat zij kunnenzitten zoals zij dat wensen. En op zich is dat prima als je op een regenachtigewerkdag naar de Efteling gaat, maar als je in het hoogseizoen op de enige mooiedag van de week gaat, dan is het een luxe die er niet zou mogen zijn. Om nogmaar te zwijgen van de levensgevaarlijke situaties die het oplevert. Bij deVogelrok stond een erg groot gezin voor me en iedere keer als de poortjes opengingen, werd er gediscussieerd, gewisseld, aanwijzingen genegeerd, heen en weergelopen op plaatsen waar niemand mag komen en hinderlijk geduwd (gaat u maarvoor, nee toch maar niet). Voor mij is dat een grens. Ik wil best tolerant zijnof lijken en heb niets tegen welke bevolkingsgroep dan ook, zo lang iedereenmaar een beetje zijn best doet, maar dit gaat me te ver. Blijf dan lekkerthuis, of ga iets halals doen. Ik vind de saamhorigheid een genot om naar tekijken en een goed voorbeeld voor anderen, maar dat gezeur met tafelschikkingenen ander ongemak moet gewoon ophouden. Ik gun iedereen een dagje Efteling, maarals het zo druk is, dan moeten we ons allemaal een beetje aanpassen. Kun je datniet (om welke reden dan ook), ga dan op een andere dag. In oktober is het echtsuper rustig en de ramadan voorbij.

Moslims in de Python is a post from My life in the bush of ghosts.