Herfstvakantie. Gisteren hadden we prachtig weer en de Efteling. Net iets te koud voor de Piranha, maar voor de rest hebben we het allemaal wel gedaan eigenlijk. Het overmoedig uit doen van de jas werd wel meteen afgestraft, maar verder helemaal top.

En vanmorgen mocht ik naar mijn nieuwe beste vriendin de mondhygiëniste. Het bloed spatte alle kanten op, maar linksonder is het nu helemaal oké.

En daar zit je dan weer –ditmaal met niet een dikke kaak, maar zo voelt het wel- te midden van de net niet Milfs en de oorterroristen. Ook in de herfstvakantie blijkt Joepie (zo heet de tent) erg populair. Ik heb het idee dat het publiek iets chiquer is dan de vorige keer, maar dat kan ook aan mijn aan de kaak opbloeiende pijn liggen. En nu ik nog een keer kijk, valt het vooral op dat het stukken drukker en rommeliger is.  Meer opa’s en oma’s ook, maar ik weet niet of daar een verband ligt.

Laat ik me vandaag eens richten op de partijtjes.

Vroeger waren 90% van de partijtjes bij iemand thuis. Als je geluk had, was er iets van een speurtocht georganiseerd, maar meestal werd je gewoon aan je lot overgelaten en was het enige verschil met een normale woensdagmiddag eigenlijk alleen de taart. Maar klagen kwam niet in je op, je wist niet beter. De 10% die buiten de deur werd gevierd, die waren bijzonder. Bowlen, naar de film of zwemmen, waren toch wel spannende uitjes. Voor mij zeker; ik groeide op in een bijstandsgezin en kwam het dorp nooit uit. Later veranderde dat allemaal toen het enige voortgezet onderwijs geschikt voor mijn intellect, 20 Kilometer van me vandaan bleek. Die deed ik op de fiets, in weer en wind, ongeacht het seizoen. Tegenwoordig gebruik ik dat als argument bij mijn dochters. Dat we om 4 uur opstonden en dan 5 uur naar school moesten lopen, aangevallen werden door honden, altijd wind tegen, dat soort dingen. Niet dat het werkt, maar voor mij lucht het op. Het verzacht.

Tegenwoordig zijn 90% van de feestjes buiten de deur. Dus ook hier. En zo komt het er hier een hoop tafels staan met wel 20 bekers er op, maar dat er maar twee mensen zitten. Alle kids zijn dan elders herrie aan het maken en de overgebleven volwassenen hebben het nakijken. Als het vrouwen zijn, dan wordt er volop gekletst, zijn het mannen, dan lezen ze boekjes. Zijn het echtelieden, dan is er een heel andere vorm van groepsdynamica. Van die mensen die elkaar al minstens 10 jaar niets meer te melden hebben en die zitten dan samen aan een tafeltje… Haha, eigen schuld! Maar dat is niet de ergste categorie… Wat nog triester is, zijn de mensen die alleen nog maar met elkaar kunnen praten via anderen. Zijn ze alleen, dan is het stil, komt er een derde bij, dan wordt die gebruikt als een soort intermediair. Die mensen zijn echt vreselijk.

Wij hebben het nog een tijdje geprobeerd met “verantwoord buiten de deur”. Dat we dan een Pinata hadden gemaakt en heel verantwoord in het park zaten te doen. Met tomaatjes, wortels en komkommer zeg maar ipv snoep. Later is dat helemaal goed gekomen met bioscoopbezoekjes, zwempartijtjes en bowlen. Ook met gewoon snoep.

O ja, de hel.
Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken. Ik heb foto’s. En dan is er aan de linkerkant, buiten beeld, nog eens zo’n heel klimgeval en tafeltjes.