Verdwaald zijn we. Massaal zijn we de weg kwijt geraakt. Er zijn genoeg mensen die de weg weten, maar die nemen we allang niet serieus meer. Neem nou de jonge gezinnetjes. Zij vinden allang geen steun meer bij grootouders, die hebben het te druk. De baby boomers zijn te druk met geld opmaken en allerlei interessante dingen doen, zij hebben geen tijd meer voor kinderen en kleinkinderen.

Dus staan de jonge ouders er alleen voor. En dan zou je zeggen dat men steun bij elkaar zoekt. Antwoorden. Maar niets daarvan. Ook de jonge gezinnen zijn zo druk met geld verdienen, dat er voor verdieping helemaal geen ruimte meer is. Er moet immers een nieuwe auto voor het nieuwe huis met nieuwe meubels en nieuwe kinderen. Er moet geconsumeerd worden en behoorlijk.

Gelukkig is daar het internet. Op papier een geweldig plan; heel de wereld aan elkaar geknoopt. In de praktijk kunnen velen ook hier niet mee omgaan en gebruiken het als surrogaat voor het echte leven. En ook hier speelt de commercie handig op in. Jongetjes tussen de 12 en 20 die gewoon helemaal niet meer buiten komen. Huisvrouwen die Farmville omarmen en mannen die er andere geneugten vinden.

We weten niet meer hoe we met de realiteit om moeten gaan. Voor ouderen nog niet zo’n groot probleem, maar voor jongeren moeilijk overbrugbaar. We lezen de excessen dagelijks in de krant. Jongeren die elkaar mishandelen, oude van dagen, vervoerend personeel, elkaar verkrachten, bedreigen, kapot steken en dood schieten. En de Farmville moeders en porno vaders staan vooraan bij de stille tocht. Dat het allemaal zo afschuwelijk is en de schuld van de regering en strengere straffen en het weer… Zelfs God krijgt nu de schuld, als we zelf maar geen verantwoording hoeven te dragen.

Het probleem begint bij de eerste kinderen. De vrouw moet veel alleen doen, de man drinkt biertjes en kijkt porno. Vrouw gaat eten uit frustratie, man kijkt meer porno. Vrouw kan het niet meer bolwerken en begint uit frustratie een forum. Ze kopen een tweede en derde computer, junkfood, PS2, Xbox en alle andere zaken die ons langs elkaar kunnen laten leven. De kinderen passen niet goed in dit beeld en laveren door de waanzin. Aan hun lot overgelaten beginnen ze de dag met een zak chips en het zoveelste spelletje dat verder van de realiteit af staat dan ooit. Hen kan ik niks kwalijk nemen eigenlijk.

En we weten het best wel, maar kiezen ervoor om massaal onze kop in het zand te steken. Het journaal raakt ons allang niet meer en we zijn zo gewend geraakt aan een surplus aan aandacht en stimuli, dat we verslaafd zijn geraakt. Maar lieve mensen, je kind verwaarlozen of vetmesten is gewoon kindermishandeling. De blauwe plekken wellicht onzichtbaar, maar o zo aanwezig. Je armoede niet omhelzen maar doorgeven, zou strafbaar moeten zijn. Omhels het niet en je komt geen klap verder, leert niets. Egoïsme kan gewoon niet lonen, per definitie niet.

Waarom willen we in gezelschap zo graag alleen zijn? Zijn we zo ongemakkelijk geworden met de ongemakkelijke momenten in het leven? Wat is er mooier dan spontaan een praatje maken met je buurman of –vrouw in de trein? Echt, datingsites zouden verlaten plaatsen zijn. We zouden ons leven weer verrijken en een deel terugvinden wat de baby boomers zo zorgvuldig vermoord hebben.

De oplossing? Maak weer contact met elkaar. Begin met je geliefden. Doe eens gek zoals in de sneeuwballenreclame. Kijk nog een keer naar Nottinghill. Lees een boek van Marquez. Ga buiten spelen, met elkaar, met de hond. Vertel je kinderen een mooi verhaal over vroeger, over de kindjes in Afrika, maar maak contact.
Het zal onwennig aanvoelen in het begin, maar de beloning laat niet lang op zich wachten en zal alleen maar groter worden. Het CDA krijgt de hoeksteen van de samenleving terug en wij elkaar, onze kinderen, ouders, buren en tolerantie. Laten we massaal aan de partnerruil gaan. Niet willekeurig natuurlijk, met beleid. Want wat is er nou mooier en verdraagzamer dan een verliefd iemand? Wie wil er aan de ontbijttafel nou niet een zingende moeder of vader, omdat ze simpelweg gelukkig zijn? Veel van die samengestelde gezinnen zijn de gelukkigste ter wereld. En het is ook een oplossing voor de wegkwijnende woningmarkt; er zijn immers meer en grotere huizen nodig. Durf uit elkaar te gaan, de impuls die je leven krijgt is overweldigend, maar prachtig.

Dus, wat doen we volgende keer als er sneeuw ligt?

O, en geef eens wat meer weg. Maar dan echt altruïstisch, dus echt zonder er wat voor terug te verwachten. Vaak voel ik me meer verbonden met de dakloze op straat, dan met de consumerende burger er omheen.